Al de heidenen door Uw handen

De zomervakantie staat voor de deur. In deze periode zoeken velen, over de landsgrenzen heen, de rust op. We trekken naar verre oorden… omdat het onbekende ons blijft trekken, omdat we even los willen komen van ons dagelijks bestaan.

De roep van het onbekende maakt toch onbemind? Of gaat dat spreekwoord niet altijd op?

We stappen in auto, trein of vliegtuig en gaan op pad. Wat vinden we uiteindelijk op onze bestemming? Tijdelijk vertier, of maken we herinneringen voor het leven? Dompelen we ons voor even onder in een andere cultuur, of neemt die ons hart in bezit en doen we er bij thuiskomst alles aan om het vakantiegevoel vast te houden?

Of is er een diepere reden om op reis te gaan? Zijn we op zoek naar de levende God?

Toegegeven: om de ware God te zoeken hoeven we in deze tijd niet meer op reis te gaan. Dat kan vanaf iedere plaats waar we ons bevinden. Tussen de vele apps op onze telefoon staat ook de Statenvertaling, waarin we Zijn Woord kunnen lezen en Hem leren kennen. Hoe anders was dat in vroeger tijden.

Hoe anders was dat voor de Moorman aan het hof van Candacé. Hij woonde iets ten zuiden van Egypte, in het toenmalige Nubië. Daar hoorde hij op een dag spreken over een God die hij niet kende. Die God wekte zijn interesse. Hij was anders dan alle goden die hij kende. Na toestemming van Candacé ging hij op weg om die God te leren kennen.

Hij wist dat het de God van Israël was, en dus werd Jeruzalem zijn bestemming. Hij liet de paarden voor zijn wagen spannen en gaf bevel te vertrekken. Eenmaal in Jeruzalem heeft hij naarstig gezocht, maar niet gevonden. Op de vraag waar hij deze God kon vinden, werd hem een boekrol aangereikt. Die kocht hij en nieuwsgierig begon hij te lezen. Maar wat hij las verstond hij niet.

Bedroefd keerde hij huiswaarts. En daar verschijnt, even buiten Jeruzalem, een man naast zijn wagen: “Verstaat gij ook hetgeen gij leest?” klinkt de vraag. De Moorman schudt zijn hoofd: “Nee, ik weet niet wat dit betekent. Weet u het?” Na een bevestigend antwoord zegt hij: “Klim vlug op mijn wagen, dan kunt u het mij vertellen!”

Na de uitleg van Filippus en de doop is de Moorman een gezegend man. Want hij heeft gevonden wat hij zocht. Hij keerde vol goede moed huiswaarts. Daar zal hij ongetwijfeld onder zijn volk hebben verteld dat hij, wat hij op zijn reis zocht, nu gevonden had.

De Moorman was ook op reis gegaan, eigenlijk op zoek naar rust. Maar bij vertrek wist hij dat zelf niet. Toch heeft hij de ware rust gevonden; hij heeft het vette van Zijn huis gesmaakt.

De Moorman is ons tot voorbeeld. Boven de titel van de zangavond die morgenavond in de Gereformeerde Gemeente van Tholen plaats zal vinden, staat immers: “Al de heidenen door Uw handen…” zullen tot U komen, Heer!

En ik? En u?

Want wij noemen onszelf christenen of gelovigen. Moeten wij nog komen, of zijn wij al gearriveerd op de plaats der rust?

Nee, toch? Moeten wij niet allen, bekeerd en onbekeerd, erkennen dat wij telkens weer op zoek moeten naar de rust die in Hem is?

Johannes R