My Thoughts

Vorige week vrijdagmiddag, rond 16.00 uur. Wij rijden vanuit de Randstad terug naar Zeeland over de A4. Een weg die over het algemeen een rustige verbindingsweg is, waar enkele vrachtwagens achter elkaar aansukkelen en meerdere caravans rustig voorttuffen richting een moment van rust aan de Zeeuwse kust.

Ik hoorde eens de roep der zee en keerde mij erheen. Daar durfde ik aan boord te gaan en ging met een schip mee. Toen voer ik op de zeeën rond, met het aloude schip, Daar leerde ik een man te zijn, daar leerde ik mijn ‘ik’.

De vakantie is bijna voorbij. Alleen het midden van het land mag nog genieten van een laatste week rust. Ook de warmte die het land de afgelopen weken in haar greep heeft gehouden, is na de onweersbuien van deze nacht weggespoeld. De atmosfeer is verlicht en het land zelf herademt. Het is een klamme, maar frisse ochtend, deze vrijdag.

De discipelen; ze waren alleen achtergebleven. Tenminste, zo voelde het, maar zo was het niet.

Ach, die Petrus. Wat was hij onder de indruk toen op het bevel van Jezus de storm tot bedaren werd gebracht. Wat hield hij innig van zijn Meester! En wat was het stillen van de storm een bevestiging van zijn geloof in Hem, Die hemel, aarde en zeeën geschapen heeft.

De derde Scheppingsdag: God schiep de zeeën en gaf het land zijn vorm. De zee: grote watermassa's die het aardrijk bedekken en bevochtigen. De zee is onmisbaar. Zonder de zee zou er veel minder voedsel zijn, zonder de zee zou er geen verkoeling zijn voor de aarde en, zeker in vroeger tijden, zonder de zee geen mogelijkheid tot het vervoer van goederen en mensen naar overzeese gebieden. Daarnaast houdt het zeewater het ecosysteem in balans en is het de woning van talloze soorten flora en fauna.

Aangespoord om de zee op te gaan, zijn wij aangemonsterd op een schip dat de wijde zee overvaart. De haven ligt inmiddels achter ons. De kustlijn wordt steeds kleiner. Alleen de torens zijn nog zichtbaar. Dan verdwijnen ook die achter de horizon. Wij zijn aan boord en hebben gehoord dat wij op moeten passen voor de gevaren die ons dagelijks wachten. Wij hebben het oog omhooggeslagen tot Hem die ons in nood terzijde kan staan. En nu klinkt het hart van de Hollander in het derde couplet van ‘Wie gaat mee overzee.’

En, bent u ingestapt? Gaat u mee over zee?

Zolang ik mij kan herinneren, hief ik de zang aan. In psalmen en geestelijke liederen. Maar het hart van een opgroeiend kind verlangt ook wel eens naar iets woesters, iets uitdagenders. In onze kast stond een bundel zangliederen, getiteld: Kun je nog zingen, zing dan mee! Een verzameling vaderlandse liederen en ander dichtwerk van Hollandse bodem. Liederen waarmee menig voorvader is opgegroeid.

Bij deze zomer hoort de zomervakantie. Een jaarlijks terugkerend fenomeen waar kinderen met verlangen naar uitzien en waarbij ouders zich afvragen: hoe gaan wij die zes weken vakantie doorbrengen?

"God is mijn licht, mijn heil; wien zou ik vrezen? Hij is de HEER', Die hulp verschaft in nood. Zul je daaraan denken wanneer je de lichtbundel van deze of een andere vuurtoren zult zien?"

Dit artikel behoort bij de reeks Ouderwetse Degelijkheid