Na het doorlopen van 365 dagen is mijn reis in het jaar onzes Heeren 2025 bijna ten einde. Voor mij bevindt zich de deur naar 2026. Mijn hand rust al op de klink; ik hoef haar slechts naar beneden te drukken om een nieuwe kamer binnen te gaan. Toch aarzel ik. Kan ik deze ruimte verlaten zonder om te zien? Mag ik het nieuwe jaar binnengaan zonder eerst te reflecteren op wat achter mij ligt?

Voor elk die in het duister dwaalt…

Voor elk die in het duister dwaalt…

Voor elk die in het duister dwaalt…

Voor elk die in het duister dwaalt…

Dankdag voor gewas en arbeid, ieder jaar keert die dag weer. Klokken luiden, orgels spelen, en een volk buigt zich terneer.

Toen ik vorige week het artikel over de rinkelende kassa schreef ontstond het idee voor een vervolg van dat artikel met een wat diepere laag erin verweven. Want stil blijven staan bij de klinkende munt, kan dat zonder de waarde ervan echt te kennen?

Dit artikel behoort bij de reeks: Ouderwetse degelijkheid

Vroeger was alles beter!

Een vaste Burcht is onze God! De afgelopen vier jaar heb ik artikelen geschreven over de inhoud van het Lutherlied, dat onlosmakelijk verbonden is met Hervormingsdag. Deze artikelen zijn terug te lezen onder de volgende titels:

Hoe is de stemming vandaag? Is het een vrolijke boel, of loop je gefrustreerd tegen de muren op? Ben je nog niet helemaal wakker, wat duf en suf misschien, of bruist de adrenaline door je lijf en vlieg je van hot naar her?

Vorige week schreef ik een artikel over de preek van de appelboom. Het waren rijke lessen die ik van de boom mocht ontvangen; hij wees mij op de zegeningen die ik uit Zijn hand mocht ontvangen.