Deze week publiceer ik enkel het programmaboekje voor de zangavond. Een artikel op zichzelf. 

De zomervakantie staat voor de deur. In deze periode zoeken velen, over de landsgrenzen heen, de rust op. We trekken naar verre oorden… omdat het onbekende ons blijft trekken, omdat we even los willen komen van ons dagelijks bestaan.

Koningsdag 2026, 09.00 uur in de morgen. Door mijn woonplaats klinkt de feestelijke klank van de kerkklok. Nederland viert zijn nationale feestdag: de dag waarop onze vorst, ontvangen uit de hand der Vorsten Vorst, zijn verjaardag mag gedenken.

Wij vervolgen de liedtekst waar wij in het vorige artikel zijn gebleven. 

De ruwe en onstuimige zee. Zeker in de tijd van de Verenigde Oost-Indische compagnie en West-Indische Compagnie trok de zee. In ons kleine landje beseften wij heel goed dat rijkdom ontstond door handel. Dat welvaart verzekerd kon worden door anderen voor ons te laten arbeiden; bij voorkeur in verre oorden. Daarnaast trok het leven der avonturen.

Tijdens de lijdenstijd van 2026 dringen geuren uit verleden, heden en toekomst onze neusgaten binnen en bezetten zij onze gedachten.

Tijdens de lijdenstijd van 2026 dringen geuren uit verleden, heden en toekomst onze neusgaten binnen en bezetten zij onze gedachten.

Tijdens de lijdenstijd van 2026 dringen geuren uit verleden, heden en toekomst onze neusgaten binnen en bezetten zij onze gedachten.

Tijdens de lijdenstijd van 2026 dringen geuren uit verleden, heden en toekomst onze neusgaten binnen en bezetten zij onze gedachten.

Leer mij bidden zo ’t behoort, leidt mij door Uw Geest en Woord.

Tijdens de lijdenstijd van 2026 dringen geuren uit verleden, heden en toekomst onze neusgaten binnen en bezetten zij onze gedachten.

Psssshhht! Een wolk vloeistof verlaat de verstuiver en daalt neer op de huid. Een weldadige geur verspreidt zich. De eigenaar hult zich in een zachte mist van aroma.

Nu ik het jaar ben begonnen met een nautisch thema en ons schip van wal is gestoken, moet er op gezette tijden ook een artikel verschijnen dat raakvlakken heeft met dit onderwerp; al zeg ik het zelf. Combineer dit thema met de regelmatig terugkerende kinderliedjes en we komen uit bij een Hollandse klassieker die vrijwel iedereen kent: ‘Al wie willen te kaap’ren varen’.

Wat was die man geleerd. Hij was onderwezen, zittend aan de voeten van de wijze Gamaliël. Daar ontving Saulus onderwijs in de leer. Daar leerde hij de Schriftwoorden uit het hoofd en hoorde hij over de betekenis van Gods Woord. Daar ijverde Saulus (Hand. 22:3) als geen ander. Hij studeerde, verdiepte zich en maakte zich het Woord eigen. Zo werd Saulus een wijs man op het gebied van de theologie.

Er waren eens twee bouwers… Zo luidden de woorden van de leespreek die vorige week zondag in één van de kerken van het Hollandse vaderland klonken. De geschiedenis van de wijze en de dwaze bouwer werd ontvouwd. De dwaasheid van de ene bouwer, die zijn huis op het zand bouwde, stak scherp af tegen de wijsheid van de ander. Terwijl het huis van de dwaze reeds verrezen was, was de wijze nog altijd aan het graven, op zoek naar vaste grond. En terwijl de dwaas zijn woning betrok, begon de wijze pas met bouwen. Slechts één storm was nodig om het huis van de dwaas weg te vagen, terwijl het huis van de wijze onbeweeglijk bleef staan.

Na een nacht van strijd en zorgen (oudjaarsnacht) breekt, na het geknal van vuurwerk, eindelijk de rust aan. Na amper twee uur slaap begint in mijn oor de wekker alweer te piepen.

Eens in de zoveel tijd is het zover. Na gaar en moe te zijn geweest en op de bank wat te hebben zitten dommelen, besluit je op tijd naar bed te gaan. Tijd om onder de wol te kruipen en lichaam en geest de kans te geven zich te verkwikken.

‘Was mij geheel, zo zal ik witter wezen dan sneeuw, die vers op ’t aardrijk nederviel.’— Psalm 51 : 4