Vorige week vrijdagmiddag, rond 16.00 uur. Wij rijden vanuit de Randstad terug naar Zeeland over de A4. Een weg die over het algemeen een rustige verbindingsweg is, waar enkele vrachtwagens achter elkaar aansukkelen en meerdere caravans rustig voorttuffen richting een moment van rust aan de Zeeuwse kust.
Afslag Halsteren komt in zicht. Mijn reisgenoot stelt voor om nog even bij een tuincentrum aldaar een rondje te lopen. De geplande wandeling is helaas in het water gevallen. Overdekt kun je daar ook een aardige wandeling maken. Ik stem in met het idee, maar geef direct ook aan dat ik een afslag later zal nemen. Dan hoef ik niet door het dorp en heb ik een betere aanrijroute.
Zogezegd, zo gedaan. Maar misschien had ik beter kunnen luisteren… Want nog voor de afslag Steenbergen begint het verkeer vast te lopen. Een snelle blik op het navigatiesysteem leert mij dat ik een probleem ga krijgen. De weg voor mij is niet grijs, noch geel, noch lichtoranje, maar laat een dieprode kleur zien. Wij rijden een file in. Eentje waarvan je weet: dit gaat wel even duren.
Voor ons niet erg. Wij hebben de dag aan onszelf en geen verplichtingen meer. Rustig onderga ik dan ook mijn lot, mijzelf voor het hoofd slaand dat ik niet eerder op mijn navigatiesysteem heb gekeken. Maar goed, wij geven ons eraan over. Over de file heen kunnen wij toch niet.
Wij zetten de cd wat harder aan, neuriën en zingen vrolijk mee en wachten tot wij de auto weer in de eerste versnelling kunnen zetten om rustig vooruit te kruipen. Wij wel. Anderen zitten duidelijk niet in dezelfde mindset.
Zo heb ik de volgende personen waargenomen:
- De ‘ik-ben-het-gewend’-rijder. Hij leunt wat achterover, kijkt in de spiegel eens of zijn haar nog goed zit, leest wat berichten op zijn telefoon en wacht rustig tot hij weer vooruit kan in het leven.
- De ‘ik-zal-laten-horen-dat-ik-gefrustreerd-ben’-rijder. Hij draait zijn raampjes open en zet de bass in zijn auto op standje oorverdovend. Al hoofdschuddend over zijn vertraging – uiteraard op de maat van de beat – zorgt hij ervoor dat de klassieke muziek in mijn auto ineens ook een beat heeft gekregen. Zo kan het dus ook. Maar of Bach het zo bedoeld heeft…
- De ‘ik-ga-van-baan-wisselen-want-dan-ben-ik-sneller’-rijder. Eindeloos vaak probeert hij elk gaatje te benutten. De vertraging die hij hierdoor veroorzaakt, ligt achter hem. Hij gaat vooruit. Tenminste, dat denkt hij. Vaak kom je deze rijders tegen wanneer jouw baan opeens begint door te stromen en hij ontdekt dat hij de verkeerde keuze heeft gemaakt.
- De ‘ik-zie-een-lege-vluchtstrook’-rijder. De ideale manier om snel vooruit te komen. En tsja… ik woon hier, dus ik weet toch de weg. Verderop zit de afslag die ik moet hebben en nee… ik heb echt geen zin om te wachten op mijn beurt. Een beetje voordringen kan wel, toch?
- De ‘ik-ben-klaar-met-andermans-rijgedrag’-rijder. Eigenlijk behoort deze bestuurder bij de ‘ik-zie-een-lege-vluchtstrook’-rijder. Hij is degene die zijn auto of vrachtwagen zo positioneert dat inhalen niet meer mogelijk is en iedereen netjes op tijd aan de beurt komt. Al veroorzaakt deze bestuurder bij de geblokkeerde rijders een ‘lichte’ frustratie en kan hij rekenen op een claxxonconcert, veel automobilisten steken hun duim op en bewijzen hem de eer die hem toekomt!
- De ‘ik-ben-half-in-slaap-gevallen’-rijder. Hij vergeet op te trekken wanneer er ruimte voor hem komt. Hierdoor valt de rij achter hem volledig stil en zullen de gaten vóór hem worden opgevuld door de ‘ik-ga-van-baan-wisselen-want-dan-ben-ik-sneller’-rijder.
- En dan heb je nog de ‘ik-druk-je-gewoon-van-de-weg’-rijder. Vaak worden ze gekenmerkt door een overmatige aanwezigheid van testosteron of temperament. Ze komen van links of rechts op je af en rijden gewoon net zo lang door tot je zwicht, omdat je geen schade aan je auto wilt hebben. Nadat ze voor je hun weg vervolgen, zit jij nog met klamme handjes rond het stuur geklemd, terwijl je je afvraagt hoe het zojuist toch weer goed kon gaan.
Tsja… filerijden. Ieder zijn ding natuurlijk, maar ik ben blij dat ik mij niet dagelijks aan deze activiteit hoef over te geven.
Laat mij maar lekker in het uiterste puntje van Zeeland wonen!
Johannes R.
Reactie plaatsen
Reacties