Wij vervolgen de liedtekst waar wij in het vorige artikel zijn gebleven.
Zij sprak: “Kapiteintje, sla mij niet,
ik ben een meisje, zoals gij ziet!”
Daar staat ze, met het schaamrood op de kaken. Haar ontblote bovenlijf toont de tekenen der vrouw. Haar masker is afgevallen. Niet langer kan zij de schijn ophouden. Zij is niet langer ‘een van de mannen’. Op het moment dat haar bovenkleed de vloer van de kajuit raakt en haar lichaam zich onthult, wordt ook direct haar bedrog zichtbaar. Maandenlang had zij haar kapitein en medereizigers bedrogen. Niemand had haar grote geheim gekend. En nu… in een enkel ogenblik kwam haar list uit.
Daar staat ze, met gebogen hoofd. Ze kijkt hem niet aan. Wel klinkt haar vrouwenstem door de kajuit. Ze geeft haar bedrog toe: “Ik ben een meisje, zoals gij ziet.”
Hoe zou de kapitein zich gevoeld hebben? Ik vermoed dat verbazing hem overvallen moet hebben. Een meisje? Op zijn schip? Hoe heeft hij dat niet gemerkt? Zijn ogen gaan over het ontblote bovenlijf en zijn mannenhart… bezwijkt.
De mannen waren maanden, soms jaren op zee. Vrouwen werden al die tijd niet aanschouwd. En nu staat er daar één voor hem. Hij was nog vrijgezel. In zijn hart groeit de begeerte. Aan afranselen denkt hij niet meer.
Zij houdt haar ogen stevig op de houten vloer gericht, wachtend op de eerste klap die haar blote rug zou treffen. Maar in plaats daarvan voelt ze een hand op haar schouder en klinkt een zachte stem: “Ben jij een meisje? Hoe heb ik dat niet gemerkt?”
Eer het schip nog was aan wal
Had ze een jonge matroosje al.
Tussen de kapitein en het meisje aan boord groeide de liefde. Ze hoefde niet meer tussen de andere matrozen te slapen. Zij mocht bij hem in zijn hut verblijven. Daar bloeide de liefde op tussen de kapitein en het meisje. En daar groeide ook de lichamelijke aantrekkingskracht die bij de liefde hoort. Ondanks dat ze voor staat en kerk niet getrouwd waren, hadden zij gemeenschap met elkaar. Het vlees van beiden werd zwak en zij gaven eraan toe.
Al snel veranderde haar lichaam. De groei nam toe. Als de kapitein zijn handen zachtjes op haar buik legde, voelde hij het kleine trappen van het kind in de schoot van de moeder. Daar, op zee, groeide nieuw leven.
En toen… op een rustige nacht klonken de kreten van de barensnood over de zee. De matrozen in het vooronder keken elkaar aan. Zou het goed komen? Een bevalling blijft een spannend moment; leven en dood komen zelden zo dicht bij elkaar.
Als na het geschreeuw van de moeder het huilen van een kind de stilte doorbreekt en de moeder zachtjes van geluk begint te huilen, verlaten de matrozen het ruim. Allen gaan naar het dek. Daar komt de kapitein zijn hut uit en heft zijn kind omhoog. “Mannen, ik heb een zoon gekregen!” In zijn ogen branden tranen van geluk.
De matrozen op het dek barsten uit in gejuich: “Hoezee! Hoezee! Hoezee!”
Zij sprak: Moeder, wees niet boos
Ik was gaan varen als zeematroos.
Met moeder en kind ging het goed aan boord. De kleine groeide voorspoedig op. De verre reis werd voltooid. Daar kwam de haven, die maanden geleden verlaten was, weer in zicht. Ze waren thuis. Ze hadden de reis overleefd.
Zodra het schip zichtbaar werd, ging ook de roep door de stad: “Ze zijn terug! Ze varen de haven in!” Het publiek spoedde zich naar de haven, blij en opgewekt om hun zeehelden welkom te heten.
Maar daar, in het publiek, staat ook een nors kijkende oudere vrouw. Haar voet tikt ongeduldig op de kinderkopjes. Met haar armen over elkaar geslagen kijkt ze naar het schip dat aanmeert. Wanneer ze haar dochter de loopplank ziet aflopen, baant ze zich een weg naar voren en gaat pal voor haar staan. Eén wenkbrauw trekt ze op en met een vragende blik kijkt ze haar dochter aan.
Het schaamrood keert terug op de kaken. Haar blik wederom op de grond gericht. “Moeder, wees niet boos. Ik ben gaan varen. Ik heb mij als jongen verkleed en daardoor verre oorden gezien. Het spijt mij dat ik u bedrogen heb.”
Langzaam zakt de blik van de moeder van het gezicht van haar dochter naar haar handen. Daar ligt, verscholen tussen de doeken, een kleine te kraaien. Wederom trekt ze haar wenkbrauw op en kijkt haar dochter vragend aan.
Van een die mij oprecht bemint
|Heb ik dit leven, dit allerliefste kind.
De blik van de moeder blijft even rusten op het kleintje, dat haar met grote ogen aankijkt. Ze is oma geworden. Dat had ze niet verwacht. Maandenlang wist ze niet of ze haar dochter ooit terug zou zien. En nu staat ze daar, met een kleinzoon in haar armen.
De oude vrouw richt haar blik naar boven, naar het schip. Daar staat de kapitein haar met een nieuwsgierige en verwachtingsvolle blik aan te kijken.
De gelovige vrouw voelt echter de wroeging. Het kind is buiten het huwelijk geboren; haar dochter is in zonde gevallen. Ze draait zich om. De menigte wijkt uiteen. Zonder een woord te zeggen keert ze huiswaarts. Haar dochter volgt, met gebogen hoofd.
Maar eer het weder Pinkster is
Word ik zijn vrouwtje, ja, gewis!
Eenmaal in de ouderlijke woning draait ze zich om. “Kind, hoe heb je dit kunnen doen? Je weet hoe ik je opgevoed heb. Je weet dat de keuzes die je gemaakt hebt, zondige keuzes zijn. Zo hebben je vader en ik je toch niet opgevoed? En nu ligt hier in je armen een klein kind, wat buitenechtelijk geboren is…”
“Ja, moeder!” klinkt het. “Het spijt mij. Ik heb gezondigd. Ik heb verkeerde keuzes gemaakt in het leven. Maar moeder, hij houdt echt van mij! Dit kind is dan wel buiten het huwelijk geboren, maar wij gaan trouwen. Binnen een maand. Voordat de pinksterklokken slaan zullen wij elkaar trouw beloofd hebben. Dan zijn wij met elkaar voor staat en kerk getrouwd en zullen wij God vergeving smeken over de bedreven zonden, maar zullen wij ook elkaar voor Gods aangezicht trouw beloven. Wij zullen elkaar beloven om er voor elkaar te zijn in voor- en tegenspoed, tot de dood ons scheidt.”
“Beloofd?” vraagt de moeder.
“Ja, moeder. Beloofd! Het spijt mij!”
Na die woorden openen de armen van de moeder zich, vullen de ogen zich met tranen, omhelst ze haar dochter, en neemt ze haar kleinkind in de armen. “Hallo kleine, ik ben je oma!” klinkt het door het kleine huisje…
Johannes R
Reactie plaatsen
Reacties